Στη σκιά των κυμάτων

Οι αχτίδες του φεγγαριού έπεσαν απαλά

λούζοντας με φωτεινές εικόνες το πρόσωπό του,

το πρόσωπο ενός ανθρώπου.

Τον έβλεπα καθόταν πάντα πίσω από τον ήλιο,

χωρίς μιλιά, με σκυθρωπό το πρόσωπό του

σαν κάτι να μετάνιωσε χθες βράδυ.

Αν ακόμα νοσταλγείς να δεις το φως

που κάποτε υπερήφανο στόλιζε τα μαλλιά σου,

ντύσου πύρινα και πάλεψε να ζεστάνεις την καρδιά σου.

Εσύ άνθρωπε αν θέλεις,

Τον κόσμο από το σκοτάδι στο φως ξαναφέρνεις.

Ο κόσμος της παραίσθησης 

Θέλω να βλέπω το δρόμο

καθώς τρέχουν οι ρόδες πάνω του.

Θέλω να δω που θα μας ταξιδέψει

απόψε ο ουρανός

να δω τα φώτα στη δίπλα λεωφόρο.

Κορνίζες από παραμύθια

πολλών περαστικών.

Θέλω να δω την λάμψη

αυτής της σκοτεινής μαγείας

να γδέρνει το κορμί μου

και αμέσως να τυφλώνεται με φώτα.

Ναι , ναι θέλω να δω αυτό το ταξίδι

    στην χώρα των τρελών εναλλαγών