Στη σκιά των κυμάτων

Οι αχτίδες του φεγγαριού έπεσαν απαλά

λούζοντας με φωτεινές εικόνες το πρόσωπό του,

το πρόσωπο ενός ανθρώπου.

Τον έβλεπα καθόταν πάντα πίσω από τον ήλιο,

χωρίς μιλιά, με σκυθρωπό το πρόσωπό του

σαν κάτι να μετάνιωσε χθες βράδυ.

Αν ακόμα νοσταλγείς να δεις το φως

που κάποτε υπερήφανο στόλιζε τα μαλλιά σου,

ντύσου πύρινα και πάλεψε να ζεστάνεις την καρδιά σου.

Εσύ άνθρωπε αν θέλεις,

Τον κόσμο από το σκοτάδι στο φως ξαναφέρνεις.