Ο κόσμος της παραίσθησης

Ο κόσμος της παραίσθησης

  Μαρίνα Κουτσογιάννη

Θέλω να βλέπω το δρόμο

καθώς τρέχουν οι ρόδες πάνω του.

Θέλω να δω που θα μας ταξιδέψει

απόψε ο ουρανός

να δω τα φώτα στη δίπλα λεωφόρο.

Κορνίζες από παραμύθια

πολλών περαστικών.

Θέλω να δω την λάμψη

αυτής της σκοτεινής μαγείας

να γδέρνει το κορμί μου

και αμέσως να τυφλώνεται με φώτα.

Ναι , ναι θέλω να δω αυτό το ταξίδι

στην χώρα των τρελών εναλλαγών.

Δεν βρίσκω κάτι να με συγκινεί

μέσα σ’ αυτό τον άδειο πλέον τόπο.

Κάτι να είναι αληθινό ,δεν έμεινε

στα συρτάρια των ψυχών μας.

Γύμνια σε ένα σάπιο κράτος

που χαρακτηρίζει την γενιά μας.

Αν ακόμα νοσταλγείς να δεις το φως

που κάποτε υπέρλαμπρο σκέπαζε

το λαό μας ,στολίσου πύρινα

και άρχισε τον αγώνα.

Κουτσογιαννη Μαρινα

οποιος ενδιαφερετε να του στειλω το βιβλιο μου "η ποιηση ειναι γενος θυληκου" ας επικοινωνησει μαζι μου ειτε με καποιο σχολιο ειτε με μηνυμα!!!

μικρο ποιηματακι μου!

ποναει ο χρονος , δεν περνα οταν ειμαι μακρυα σου, νομιζω ειναι ερωτας ,ετσι ακουσα απο καπου..

τασος λειβαδιτης

''Ναι, αγαπημένη μου. Πολύ πριν να σε συναντήσω
εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα.
Αλήθεια εκείνη η άνοιξη, εκείνο το πρωινό, εκείνη η απλή κάμαρα της
ευτυχίας
αυτό το σώμα σου που κράταγα πρώτη φορά γυμνό
αυτά τα δάκρυα που δεν μπόρεσα στο τέλος να κρατήσω
πόσο σου πήγαιναν.
Α, θάθελα να φιλήσω τα χέρια του πατέρα σου, της μητέρας σου τα
γόνατα που σε γέννησαν για μένα
να φιλήσω όλες τις καρέκλες που ακούμπησες περνώντας με το
φόρεμα σου
να κρύψω σαν φυλακτό στον κόρφο μου ένα μικρό κομμάτι απ το
σεντόνι που κοιμήθηκες.
Θα μπορούσα ακόμα και να χαμογελάσω
στον άντρα που σ' έχει δει γυμνή πριν από μένα
να του χαμογελάσω, που του δόθηκε μια τόση ατέλειωτη ευτυχία.
Γιατί εγώ, αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ τον έρωτα
εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα και πάλι
την ελπίδα.
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή!''

Στη σκιά των σκέψεων,

στο χρόνο των αναμνήσεων

όλων όσων έχουν περάσει

μένω κολλημένη στο όμορφο χθες

το αύριο φαντάζει δύσκολο

θέλει αγώνα.

Είσαι μόνος σε ένα δρόμο φωτισμένο

που φωνάζει ‘προχώρα’

γιατί δε προχωρώ?

φοβάμαι?

ελλαδα

πως χαθηκε το ονειρο χωρις καμια αντιδραση, αντισταση και αγωνα;

η χωρα μας καταστρεφεται και εμεις ψηφιζουμε αυτους που μασ κατεστρεψαν.νομιζω ηρθε η ωρα να αναλαβουμε τις ευθυνες μας και να δειξουμε το μεγαλειο της ψυχης μας, γιατι η Ελλαδα δεν μπορει να ξεπουληθει ετσι ευκολα.ΑΣ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ! για μας και το μελλον μας!

Οι ώρες περνούσαν δύσκολα

μέσα στην απόλυτη σιγή

και μόνο ο ήχος του ξύλινου ρολογιού

έμεινε να θυμίζει, πως ο χρόνος κυλούσε γρήγορα

κι εμείς χαμένοι στις σκέψεις του παρελθόντος

και του μέλλοντος, ξεχάσαμε το παρόν

ξεχάσαμε να ζήσουμε.(αποσπασμα)

ΒΙΒΛΙΟ

οσοι ενδιαφερονται για το βιβλιο μου¨"η ποιηση ειναι γενους θηλυκου" μπορουν να με βρουν ειτε στο facebook ειτε να σχολιασουν στην αναρτηση!!

Λόγια ευαίσθητα , γλυκά σου τραγουδώ ψιθυριστά

και πριν προλάβω να στα πω,κύμα σκεπάζει το σκοπό

και με βουβαινει απαλά και κοιμηθήκαμε αγκαλιά

κάτω απ’ το φως των αστεριών με μόνο ήχο το παρόν(αποσπασμα)

Δυο μάτια που κοιτούν έναν άδειο ουρανό.

Τόσο μόνος μες στη βοή του χάους

κι εσύ χάθηκες κι εγώ χάνομαι(αποσπασμα)

Μια απέραντη θολή εικόνα

έξω απ το τζάμι μου κοιτώ,

είναι η ομίχλη του μυαλού μου

που φέραν τα σύννεφα ως εδώ( αποσπασμα απο το βιβλιο μου)

Αν ζήσεις μ' ένα ποίημα,
θα πεθάνεις μόνος.
2. Αν ζήσεις με δύο ποιήματα,
θ' αναγκαστείς να απατήσεις το ένα.
3. Αν συλλάβεις ένα ποίημα,
θ' αποκτήσεις ένα παιδί λιγότερο.
4. Αν την ώρα που γράφεις
φοράς το στέμμα σου,
οι άλλοι θα σε κοροϊδεύουν.
5. Αν την ώρα που γράφεις
δεν φοράς το στέμμα σου,
θα κοροϊδεύεις εσύ τον εαυτό σου.
6. Αν επαινείς τα ποιήματά σου,
θα σ' αγαπήσουν οι βλάκες.
7. Αν επαινείς τα ποιήματά σου
κι αγαπάς τους βλάκες,
θα σταματήσεις να γράφεις.
8. Αν γράψεις ένα ποίημα
και επαινέσεις το ποίημα κάποιου άλλου,
θα σ' ερωτευθεί μια ωραία γυναίκα.
9. Αν γράψεις ένα ποίημα και επαινέσεις
υπερβολικά το ποίημα κάποιου άλλου,
θα σε προδώσει μια ωραία γυναίκα.
10. Αν αφήσεις τα ποιήματά σου γυμνά,
θα σε κατατρύχει ο φόβος του θανάτου.
11. Αν σε κατατρύχει ο φόβος του θανάτου,
τα ποιήματά σου θα σε σώσουν.
12. Αν απαρνηθείς τα ποιήματά σου για την πεζογραφία,
θα βγεις σίγουρα κερδισμένος.
Η ποίηση θα αντέξει και χωρίς εσένα. ΝΕΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1996 - 1997

ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ

η ποιηση ειναι γενους θηλυκου...ο τιτλος του βιβλιου μου!!

Άραγε η σιωπή μου σου μιλά

ή μόνη πάλι κρύφτηκε στα σκοτεινά?

Μέσα στο χάος της βοής

Όλα όσα θέλω να σου πω ,

τα κρατάει η σιωπή σφιχτά( apospasma)

ευχαριστω ολουσ εσας που με στηριζετε!!!!

Μια απέραντη θολή εικόνα

έξω απ το τζάμι μου κοιτώ,

είναι η ομίχλη του μυαλού μου

που φέραν τα σύννεφα ως εδώ  ( apospasma)

κι εμείς χαμένοι στις σκέψεις του παρελθόντος

και του μέλλοντος, ξεχάσαμε το παρόν

ξεχάσαμε να ζήσουμε.

το βιβλιο μου με τιτλο η ποιηση ειναι γενους θηλυκου είναι στη διαθεση οσων ενδιαφερονται..επικοινωνηστε μαζι μου ειτε στο facebook ειτε κανοντας καποιο σχολιο στην αναρτηση!

Έτσι μας βρήκε η αυγή,

Εγώ το μισό του ουρανού

κι εσύ της γης ( apospasma)

Κοιτάζοντας σε στο καθρέφτη

ανακαλύπτεις τον εαυτό σου

όχι αυτός που πραγματικά είναι

αλλά αυτός που θα θελες να είσαι

κάνεις όνειρα , σκέψεις,

ταξιδεύεις στο άπειρο με μια ελπίδα

ότι κάποτε θα γίνουν πραγματικότητα,

όμως ποτέ δε γίνονται γιατί είμαστε φτιαγμένοι

για να εξυπηρετούμε

αυτό που δε θα θέλαμε να είμαστε ποτέ

Δες πόσο απέραντη είναι η θάλασσα?

Πόσο δίπλα μας όμως φτάνει!?

Δες πόσο μακρινά φαντάζουν όλα?

Πόσο κοντά μας όμως είναι?

και ναιιιιι επιτελους το βιβλιο μου ειναι ετοιμο!!!

xa8hkan ta logia kai oi pragmatikes aksies toulaxiston exoume o enas ton allon!!

vivlio

καλησπερα, οσοι ενδιαφερεστε για το βιβλιο μου με τιτλο " η ποιηση ειναι γενους θυληκου" ας επικοινωνησουν μαζι μου!!!

mia pio polu fovamai esena, esena pou agapw toso polu!

Κλέψε ένα χρώμα από τη γη

και γέμισε την κενή σελίδα της ψυχής σου

biblio

to vivlio mou einai sxedon etoimw osoi to 8elete steilte mou ena mnm na doume pws mporw na sas to steilw!!! euxaristwww

perimenw ta sxolia sas estw gi auta ta mikra apospasmata kai fusika ta dika stoixakia h poihmata

Αν ακόμα νοσταλγείς να δεις το φως

που κάποτε υπέρλαμπρο σκέπαζε

το λαό μας ,στολίσου πύρινα

Και άρχισε τον αγώνα.

ta pohmata pou anevazw einai apospasmata..gia eunohtous logous!!!

Μη μου θυμώνεις ‘ ήρθα για λίγο,

γύρισε λίγο η καρδιά, μόλις θα φέξει

καπνός θα γίνω και θα χαθώ στα τωρινά

me plhgwnei pou vlepw ratsistes pou krinoun kai anava8mizoun kapoion apo thn omorgia tou!!!

mikres galazies istories
duo fwteines tou hliou aktines
duo vlemmata sta matia karfwmena
duo oneira paidiwn , sakatamena

xwris logia pws na stolistoun oi skepseis??

se liges meres 8a vgei to vivlio mou!!

στης μοναξιας τον ατελειωτο δρομο ενα καθρεφτη αντικρυσα μονο...

μικρο αποσπασμα

αυριο ισως ειναι καλυτερα, μα οι πληγες σημαδια παραμενουν,μπορει να μην πονουν μα ειναι παντα ευκολο να ξανανοιξουν ' και μεσα σε ενα σημερα πληγες να ξαναγινουν

s agapw ki as mn ksereis oti gia sena 8a ekana ta panta..mono mia kalh kouventa h8ela panta apo sena alla panta perimenw ..mexri tote ...8a s agapw!!

γυμνια σε ενα σαπιο κρατος ,που χαρακτηριζει την γενια μας...

Η αγάπη έφυγε,
ο χρόνος σταμάτησε σε εκείνο το λεπτό
όλα τελειώσανε, μα η μορφή σου παραμένει εδώ.
Πάνω στο τζάμι γράφω το πόσο σ αγαπώ,
μα είναι μια λέξη χωρίς ουσία
αφού αγαπη μου δεν είσαι εδώ.

αγεροχη η μορφη σου θολωνει το μυαλο και με τραγουδι θείο μεθαει το λογισμο..

diafores skepseis!!!

h fwnh ths siwphs einai h dunamh pou exoume na akoume ton allon me ena vlemma



an o ka8enas zei sto kosmo tou tote den uparxei kamia elpida epikoinwnias

Έτσι μας βρήκε η αυγή,
Εγώ το μισό του ουρανού
κι εσύ της γης.

Η σιωπή είναι ταξίδι του νου ,
ταξιδεύω με την σιωπή μου

Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακούσθει
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές -
την τύχη σου που ενδίδει πιά, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου•
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.
kavafhs

Δες πόσο απέραντη είναι η θάλασσα?
Πόσο δίπλα μας όμως φτάνει!?
Δες πόσο μακρινά φαντάζουν όλα?
Πόσο κοντά μας όμως είναι?

Το παρελθόν

Πώς να κοιτάξω το μέλλον,
εφόσον πίσω μου
δεσπόζει μοιραίο
και αξέχαστο το παρελθόν.

Έτσι μας βρήκε η αυγή,
Εγώ το μισό του ουρανού
κι εσύ της γης.

Καπου εκει



Κρύφτηκε η πόλη μέσα μου,
για να χαθείς πιο εύκολα
Να μην δω που στέκεις και κοιτάς.
Γλάρωσαν τα μάτια μου στην όψη σου
και σου ψιθύρισαν αντίο,
σαν ψαλμωδία ουρανών, εμβατήριο ωκεανών.
Κι είπαν όλοι αντίο σε αυτό που εγώ ονόμαζα ψέμα
Και παραλίγο να αγαπήσω.

me sugxwreite alla gia eunohtous logous anevazw mono apospasmata apo ta poihmata mou..opoios 8elei na diavasei kapoio poihma mou oloklhro as mou to pei!! sas euxaristw polu!!

Ο ύμνος του έρωτα



Μια καρδιά εγκαταλείπει το σώμα
κ’ η γη φωτίζεται με στίχους της καρδιάς.
Έρωτας,
το άγγιγμα της ψυχής,
το φτερούγισμα του σώματος
και η απογύμνωση της καρδιάς
που αποκαλύπτει κάθε κρυμμένο
μυστικό συναίσθημά της.

Η παρουσία σου

Επιτέλους ζωγράφισες την μορφή σου στον καθρέφτη.

Εσύ


Ζωγράφισα πάνω στην άμμο το πρώτο σου δάκρυ.
Έπλασα με τον νου μου το πρώτο σου χαμόγελο.
Αντίκρυσα με τα μάτια μου την απεραντοσύνη του μυαλού σου΄
έπλασα με τον νου μου μύθους και σε έβαλα να παίζεις στα όνειρα μου, εσύ ο πρωταγωνιστής μες στη ζωή μου,
εσύ που στόχευσες και βρήκες την ψυχή μου.
Εσένα που σε έπλασα τόσο ωραίο΄ εσένα έχω πλάι μου.
Στο λεω.

σιωπή

Δυο κορμιά συγκρουστήκαν
μα χαθήκαν, κρυφτήκαν
να το τέλος μπροστά μου.
Σιωπή.

Μοναξιά



Ένα πλήθος που βουλιάζει
κάτω απ’ το βλέμμα σου
μια θάλασσα με τόσα κύμματα
, μα μόνη.
Δυο μάτια που κοιτούν έναν άδειο ουρανό,
ένα μαύρο μες στο λευκό του κόσμου.
Ένα πλήθος δίπλα σου και μακριά.
Δυο μάτια που κοιτούν έναν άδειο ουρανό.
Τόσο μόνος μες στη βοή του χάους
κι εσύ χάθηκες κι εγώ χάνομαι.

Βροχή


Έξω βρέχει κι εγώ εδώ
πίσω απ’ το τζάμι μου κοιτώ
τα σχήματα που παίρνουν οι σταγόνες
μικρές λιμνούλες στο κενό
καθρεφτίζουν τον ουρανό
κρυστάλλινες σκέψεις και εικόνες.
Ένας μαρμάρινος ήχος, δυνατός
σκοτώνει το άβουλο παρόν
γεμίζει νότες της καρδιάς μου τις κρυψώνες.
Μες στα δρομάκια τα στενά
τρύπωσε η βροχή ξανά
πλημμύρισε ο νους μου με εικόνες
και πριν προλάβω να αφεθώ ,
στέρεψε η γη κι ο ουρανός
και δυο κοχύλια της βροχής
θυμίζουν την γλυκια στιγμή.

Χωρίς τίτλο

Είσαι απλά κι εσύ μια νότα φωτισμένη
με το δικό σου χρώμα στην ζωγραφιά του κόσμου.

Η φωνή της σιωπής μου

Η σιωπή είναι ταξίδι του νου ,
ταξιδεύω με την σιωπή μου
είναι μια φωνή που ουρλιάζει,
μα κανείς ποτέ δεν την ακούει.

Κάπου απόμερα ,κρυφά
γίνονται όλα δάκρυα καρδιάς ,
δάκρυα που στα μάτια μου δεν φτάνουν ,
γιατί η σιωπή μου όλα τα κάνει μυστικά.
apospasma

Καθρέφτης


Κοιτάζοντας σε στο καθρέφτη
ανακαλύπτεις τον εαυτό σου
όχι αυτός που πραγματικά είναι
αλλά αυτός που θα θελες να είσαι
κάνεις όνειρα , σκέψεις,
ταξιδεύεις στο άπειρο με μια ελπίδα
ότι κάποτε θα γίνουν πραγματικότητα,
όμως ποτέ δε γίνονται γιατί είμαστε φτιαγμένοι
για να εξυπηρετούμε
αυτό που δε θα θέλαμε να είμαστε ποτέ.

Τα κύματα της ζωής μου

Το κύμα έφτασε στα πόδια μου,
Αφήνοντας το τελευταίο δάκρυ του
Πάνω στην άμμο, παρασύροντας
Τα περίσσια στολίδια της θάλασσας.

apospasma

Το παρελθόν

Πώς να κοιτάξω το μέλλον,
εφόσον πίσω μου
δεσπόζει μοιραίο
και αξέχαστο το παρελθόν.

apospasma

Μακριά σου


Μακριά σου ο ήλιος της ψυχής έδυσε
κι όλη η πλάση γύρω μου είναι νεκρή
μόνο εσύ μπορείς να σώσεις όλη τη καταστροφή,
με ένα φιλί σου, με ένα χάδι να ανθίσει όλη γη,
γύρνα, δες με τι περνάω,
ήσουνα όλη μου η ζωή.

apospasma

me sugxwreite alla gia eunohtous logous 8a dhmosieuw apospasmata twn poihmatwn mou opoios endiaferetai na diavasei oloklhro to poihma ....mporei na mou to pei!!

Χαμένη αγάπη

Κι έμειναν τώρα στάχτες και χάος
δάκρυα που μείναν στη καρδιά
κάτι πονάει, κάτι μου λείπει
είναι που είσαι εσύ μακριά

apospasma!