στης μοναξιας τον ατελειωτο δρομο ενα καθρεφτη αντικρυσα μονο...

μικρο αποσπασμα

αυριο ισως ειναι καλυτερα, μα οι πληγες σημαδια παραμενουν,μπορει να μην πονουν μα ειναι παντα ευκολο να ξανανοιξουν ' και μεσα σε ενα σημερα πληγες να ξαναγινουν

s agapw ki as mn ksereis oti gia sena 8a ekana ta panta..mono mia kalh kouventa h8ela panta apo sena alla panta perimenw ..mexri tote ...8a s agapw!!

γυμνια σε ενα σαπιο κρατος ,που χαρακτηριζει την γενια μας...

Η αγάπη έφυγε,
ο χρόνος σταμάτησε σε εκείνο το λεπτό
όλα τελειώσανε, μα η μορφή σου παραμένει εδώ.
Πάνω στο τζάμι γράφω το πόσο σ αγαπώ,
μα είναι μια λέξη χωρίς ουσία
αφού αγαπη μου δεν είσαι εδώ.

αγεροχη η μορφη σου θολωνει το μυαλο και με τραγουδι θείο μεθαει το λογισμο..

diafores skepseis!!!

h fwnh ths siwphs einai h dunamh pou exoume na akoume ton allon me ena vlemma



an o ka8enas zei sto kosmo tou tote den uparxei kamia elpida epikoinwnias

Έτσι μας βρήκε η αυγή,
Εγώ το μισό του ουρανού
κι εσύ της γης.

Η σιωπή είναι ταξίδι του νου ,
ταξιδεύω με την σιωπή μου

Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακούσθει
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές -
την τύχη σου που ενδίδει πιά, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου•
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.
kavafhs

Δες πόσο απέραντη είναι η θάλασσα?
Πόσο δίπλα μας όμως φτάνει!?
Δες πόσο μακρινά φαντάζουν όλα?
Πόσο κοντά μας όμως είναι?

Το παρελθόν

Πώς να κοιτάξω το μέλλον,
εφόσον πίσω μου
δεσπόζει μοιραίο
και αξέχαστο το παρελθόν.

Έτσι μας βρήκε η αυγή,
Εγώ το μισό του ουρανού
κι εσύ της γης.

Καπου εκει



Κρύφτηκε η πόλη μέσα μου,
για να χαθείς πιο εύκολα
Να μην δω που στέκεις και κοιτάς.
Γλάρωσαν τα μάτια μου στην όψη σου
και σου ψιθύρισαν αντίο,
σαν ψαλμωδία ουρανών, εμβατήριο ωκεανών.
Κι είπαν όλοι αντίο σε αυτό που εγώ ονόμαζα ψέμα
Και παραλίγο να αγαπήσω.

me sugxwreite alla gia eunohtous logous anevazw mono apospasmata apo ta poihmata mou..opoios 8elei na diavasei kapoio poihma mou oloklhro as mou to pei!! sas euxaristw polu!!

Ο ύμνος του έρωτα



Μια καρδιά εγκαταλείπει το σώμα
κ’ η γη φωτίζεται με στίχους της καρδιάς.
Έρωτας,
το άγγιγμα της ψυχής,
το φτερούγισμα του σώματος
και η απογύμνωση της καρδιάς
που αποκαλύπτει κάθε κρυμμένο
μυστικό συναίσθημά της.

Η παρουσία σου

Επιτέλους ζωγράφισες την μορφή σου στον καθρέφτη.

Εσύ


Ζωγράφισα πάνω στην άμμο το πρώτο σου δάκρυ.
Έπλασα με τον νου μου το πρώτο σου χαμόγελο.
Αντίκρυσα με τα μάτια μου την απεραντοσύνη του μυαλού σου΄
έπλασα με τον νου μου μύθους και σε έβαλα να παίζεις στα όνειρα μου, εσύ ο πρωταγωνιστής μες στη ζωή μου,
εσύ που στόχευσες και βρήκες την ψυχή μου.
Εσένα που σε έπλασα τόσο ωραίο΄ εσένα έχω πλάι μου.
Στο λεω.

σιωπή

Δυο κορμιά συγκρουστήκαν
μα χαθήκαν, κρυφτήκαν
να το τέλος μπροστά μου.
Σιωπή.

Μοναξιά



Ένα πλήθος που βουλιάζει
κάτω απ’ το βλέμμα σου
μια θάλασσα με τόσα κύμματα
, μα μόνη.
Δυο μάτια που κοιτούν έναν άδειο ουρανό,
ένα μαύρο μες στο λευκό του κόσμου.
Ένα πλήθος δίπλα σου και μακριά.
Δυο μάτια που κοιτούν έναν άδειο ουρανό.
Τόσο μόνος μες στη βοή του χάους
κι εσύ χάθηκες κι εγώ χάνομαι.

Βροχή


Έξω βρέχει κι εγώ εδώ
πίσω απ’ το τζάμι μου κοιτώ
τα σχήματα που παίρνουν οι σταγόνες
μικρές λιμνούλες στο κενό
καθρεφτίζουν τον ουρανό
κρυστάλλινες σκέψεις και εικόνες.
Ένας μαρμάρινος ήχος, δυνατός
σκοτώνει το άβουλο παρόν
γεμίζει νότες της καρδιάς μου τις κρυψώνες.
Μες στα δρομάκια τα στενά
τρύπωσε η βροχή ξανά
πλημμύρισε ο νους μου με εικόνες
και πριν προλάβω να αφεθώ ,
στέρεψε η γη κι ο ουρανός
και δυο κοχύλια της βροχής
θυμίζουν την γλυκια στιγμή.

Χωρίς τίτλο

Είσαι απλά κι εσύ μια νότα φωτισμένη
με το δικό σου χρώμα στην ζωγραφιά του κόσμου.

Η φωνή της σιωπής μου

Η σιωπή είναι ταξίδι του νου ,
ταξιδεύω με την σιωπή μου
είναι μια φωνή που ουρλιάζει,
μα κανείς ποτέ δεν την ακούει.

Κάπου απόμερα ,κρυφά
γίνονται όλα δάκρυα καρδιάς ,
δάκρυα που στα μάτια μου δεν φτάνουν ,
γιατί η σιωπή μου όλα τα κάνει μυστικά.
apospasma

Καθρέφτης


Κοιτάζοντας σε στο καθρέφτη
ανακαλύπτεις τον εαυτό σου
όχι αυτός που πραγματικά είναι
αλλά αυτός που θα θελες να είσαι
κάνεις όνειρα , σκέψεις,
ταξιδεύεις στο άπειρο με μια ελπίδα
ότι κάποτε θα γίνουν πραγματικότητα,
όμως ποτέ δε γίνονται γιατί είμαστε φτιαγμένοι
για να εξυπηρετούμε
αυτό που δε θα θέλαμε να είμαστε ποτέ.

Τα κύματα της ζωής μου

Το κύμα έφτασε στα πόδια μου,
Αφήνοντας το τελευταίο δάκρυ του
Πάνω στην άμμο, παρασύροντας
Τα περίσσια στολίδια της θάλασσας.

apospasma

Το παρελθόν

Πώς να κοιτάξω το μέλλον,
εφόσον πίσω μου
δεσπόζει μοιραίο
και αξέχαστο το παρελθόν.

apospasma

Μακριά σου


Μακριά σου ο ήλιος της ψυχής έδυσε
κι όλη η πλάση γύρω μου είναι νεκρή
μόνο εσύ μπορείς να σώσεις όλη τη καταστροφή,
με ένα φιλί σου, με ένα χάδι να ανθίσει όλη γη,
γύρνα, δες με τι περνάω,
ήσουνα όλη μου η ζωή.

apospasma

me sugxwreite alla gia eunohtous logous 8a dhmosieuw apospasmata twn poihmatwn mou opoios endiaferetai na diavasei oloklhro to poihma ....mporei na mou to pei!!

Χαμένη αγάπη

Κι έμειναν τώρα στάχτες και χάος
δάκρυα που μείναν στη καρδιά
κάτι πονάει, κάτι μου λείπει
είναι που είσαι εσύ μακριά

apospasma!