Βροχή


Έξω βρέχει κι εγώ εδώ
πίσω απ’ το τζάμι μου κοιτώ
τα σχήματα που παίρνουν οι σταγόνες
μικρές λιμνούλες στο κενό
καθρεφτίζουν τον ουρανό
κρυστάλλινες σκέψεις και εικόνες.
Ένας μαρμάρινος ήχος, δυνατός
σκοτώνει το άβουλο παρόν
γεμίζει νότες της καρδιάς μου τις κρυψώνες.
Μες στα δρομάκια τα στενά
τρύπωσε η βροχή ξανά
πλημμύρισε ο νους μου με εικόνες
και πριν προλάβω να αφεθώ ,
στέρεψε η γη κι ο ουρανός
και δυο κοχύλια της βροχής
θυμίζουν την γλυκια στιγμή.